محمد آگاهی
تصور كنید وقتی پنجره منزل تان را باز می كنید تا هوای تازه را استشمام كنید یا منظره زیبایی را ببینید به جای زیبایی ها انواع زشتی ها را ببینید؛ از خندقی پر از تعفن و لجنزار گرفته تا مصرف مواد مخدر صنعتی و افرادخاص. ده ها خانوار از ساكنان كوی امام هادی (ع) سال هاست وقتی پنجره منزل شان را باز می كنند به جای بوی مطبوع، بوی فاضلاب را استشمام می كنند و به جای دیدن پرواز پرنده ها یا شنیدن صدای آنان، پرواز انواع حشرات را می بینند و صدای قورباغه ها را می شنوند و سگ های ولگرد را می بینند.
وعده های فراموش شده
سال هاست از وعده مسئولان برای سامان دهی خندق بجنورد می گذرد اما مردم این نقطه از كوی امام هادی(ع) فراموش كرده اند مسئولان چه وعده هایی به آنان داده اند. آن ها حتی به دیدن صحنه های خرید و فروش مواد و مصرف آن عادت كرده اند. وقتی كودكانی را می بینم كه در این خندق آلوده مشغول بازی هستند آینده شان جلوی چشمانم می آید. با خود می اندیشم آیا استاندار، شهردار یا فرماندار این صحنه ها را به چشم دیده اند؟
زخم های 30 ساله یك جاده
اهالی كوی امام هادی(ع) مشكلات متعددی دارند كه شاخص ترین آن خندق است. جاده دسترسی آن كه محل تردد چند محله دیگر و روستای باقرخان 3 است و در انتها به كارخانه آسفالت شهرداری، كنارگذر شمالی و گورستان پارك جاوید می رسد شرایط بغرنجی دارد. این مسیر با وجود تردد بالا به ویژه در روزهای پنج شنبه هنوز شرایط حدود 30 سال گذشته را دارد با همان عرض و آسفالت. در برخی قسمت های این جاده در پی بارش های اخیر چاله هایی ایجاد شده است كه اگر راننده داخل آن ها بیفتد بعید به نظر می رسد خودرو سالم خارج شود. این در حالی است كه در تاریكی شب این جاده از روشنایی كافی برخوردار نیست و ممكن است خودروها در داخل این چاله ها بیفتند. البته روزنامه «خراسان شمالی» بارها در خصوص شرایط اسفناك این جاده نوشته اما با وجود آن كه شهرداری یكی از استفاده كننده ها از این جاده برای رسیدن به كارخانه سنگ شكن است تنها به وعده بسنده كرده و هنوز برای اصلاح آن اقدامی انجام نداده است.
دریاچه ای از زباله
از كوی امام هادی(ع) عبور می كنم و به محله شیردل می رسم. انتهای آن به خندق بجنورد می رسد اما به جای منازل مسكونی كنار خندق زمین های كشاورزی وجود دارد. به خودم امیدواری می دهم كه در این محل حتماً از آب خندق برای كشاورزی و كشت صیفی جات استفاده نمی شود. اما خندق یك چهره این محله است و در طرف دیگر زمین های بایر وسیعی را می بینم كه تا چشم كار می كند پر از زباله شده است. گویا این جا دریاچه ای از زباله است كه تمام آن در قاب دوربین عكاس ما نمی گنجد. پیشتر كه می روم ظاهر منازل گویای شرایط زندگی اهالی است كه اغلب آنان كارگر ساختمانی هستند و سال هاست هفته ای یك روز كار گیرشان نمی آید.
نگرانی از آینده كودكان
كودكان در زمین های خاكی مشغول بازی فوتبال با توپ های پاره هستند. صحنه ای كه در كوی امام هادی(ع)، شیردل و باقرخان یك و 2 می بینم حاكی از آن است كه هیچ یك از این محله ها از كمترین امكانات تفریحی و ورزشی برخوردار نیستند.وقتی در محله باقرخان 2 با مردم همكلام می شوم و از آنان در خصوص كمبودها سوال می كنم.
آن ها می گویند: بنویسید امكانات در حد صفر. آنان همچون اهالی دیگر محلاتی كه به آنان سر زدیم از آینده فرزندان شان نگران هستند؛ فرزندانی كه از داشتن حداقل امكانات تفریحی، ورزشی و فرهنگی بی بهره اند. نبود ناوگان حمل و نقل عمومی مناسب و همچنین امتناع تاكسی ها از تردد در این محل بر مشكلات اهالی برای رفتن به مركز شهر و استفاده از خدمات آموزشی در دیگر نقاط افزوده است.
وقتی از كوچه های باقرخان عبور می كنم با آن كه هوا هنوز سرد است با هجوم پشه ها رو به رو می شوم و وقتی وجود طویله ها را می بینم متوجه چرایی آن می شوم و با خودم می گویم این جا در تابستان چگونه است؟