به گزارش اصفهان بیدار؛ به نقل از فردا ، كویت كشوری در ناحیه غربی خلیج فارس با 3٫8 میلیون نفر جمعیت و مساحت 18 هزار كیلومتر مربع است كه شدت تبخیر آب در آن زیاد است و هیچ رودخانه یا دریاچه آبی پایداری در خود ندارد به نحوی كه در زمینه منابع آبی تجدیدپذیر (شامل جریان رودخانه ها و آب های باران) جزو كشورهای بسیار خشك دسته بندی می شود. بر اساس آمار بانك جهانی(1) در سال 2013 سرانه منابع آبی داخلی تجدیدپذیر در كویت بسیار ناچیز (نزدیك به صفر) بوده است. این در حالی است كه میانگین جهانی این متغیر 6013 متر مكعب است و بر اساس این متغیر كویت خشك ترین كشور منطقه محسوب می شود. با وجود این كمبود شدید منابع آبی تجدیدپذیر، كویت توانسته است آب مورد نیاز برای توسعه و رشد صنعتی و جمعیتی خود را تأمین كند. بر اساس آمارهای بانك جهانی این كشور در 10 سال اخیر به طور میانگین 3% رشد تولید ناخالص داخلی و 6% رشد جمعیت داشته است(2) و اگر تنها به منابع آبی تجدیدپذیر اكتفا می كرد در این مسیر با مشكلات زیادی روبه رو می شد. اما كویت با اتخاذ راهبردهای مناسب توانسته است بر این مشكل غلبه پیدا كند كه مهمترین این راهبردها شیرین سازی آب دریا بوده است.

واحدهای شیرین سازی آب منبع اصلی آب شیرین برای مصارف شرب و خانگی در كویت هستند به نحوی كه 92% از آب مورد نیاز برای مصارف خانگی و صنعتی و 60% از كل آب مورد نیاز در كویت با واحدهای آب شیرین كن تأمین می شود. (3) با تأسیس هفت عدد از این واحدها ظرفیت شیرین سازی آب در این كشور از صفر متر مكعب در روز در سال 1953 به 3 میلیون متر مكعب در روز در سال 2013 رسیده است.

(1)

در واقع كویتی ها كه در خشك ترین كشور منطقه زندگی می كنند، دریافته اند كه تأمین آب یكی از مهم ترین زیرساخت های لازم برای افزایش جمعیت و رشد اقتصادی است و برای این موضوع، از مزیت دسترسی به آب های خلیج فارس استفاده و با شیرین سازی آب مشكل خود را حل كرده اند. كویتی ها كه در غرب خلیج فارس مستقر هستند در حالی مشكل كم آبی خود را با برنامه ریزی بلند مدت حل كرده اند كه در سواحل شمالی خلیج فارس و دریای عمان در ایران مشكل كمبود آب به شدت احساس می شود. شهرها و مناطق ساحلی ایران مانند بندرعباس، خرمشهر، آبادان، بوشهر و چابهار جزو مناطق كم آب به شمار می روند و این موضوع مانع بزرگی بر سر راه توسعه این مناطق به شمار می رود. با توجه به دسترسی به آب های آزاد و وجود منابع انرژی زیاد در این مناطق، پتانسیل زیادی برای توسعه اقتصادی و اجتماعی آن ها وجود دارد اما این توسعه بدون تأمین آب مورد نیاز امكان پذیر نیست. بنابراین ضروری است دولت با نگاه به تجربه موفق كشورهای حاشیه خلیج فارس مانند كویت، احداث آب شیرین كن به میزان مورد نیاز در این مناطق را به صورت جدی در دستور كار قرار دهد و مانع بزرگ ایجاد شده بر سر راه توسعه اقتصادی و اجتماعی این مناطق را برطرف كند.

1) http://wdi.worldbank.org/table/3.5
2) http://data.worldbank.org/indicator/SP.POP.GROW/countries
3) "Kuwait: Food and Water Security”, Future Directions International, 2015
4) "Statistical Analysis of Desalination Plants in the GCC Countries”, Azza AlRaisi and etc., WEN504- Desalination Fall 2013

طه محقق، كارشناس حوزه آب و انرژی

انتهای پیام