به گزارش ایسنا، در سال جاری چندین سیلاب بزرگ را شاهد بودیم كه هر كدام خسارات متعددی را به دنبال داشت و این سوال ایجاد شد كه راهكار چیست و برای مقابله با این شرایط دقیقا چه اقداماتی باید انجام شود؟ آیا می توان میزان خسارات سیل را كاهش داد؟ آیا دوران طلایی سدسازی رسیده است و یا راهكارهای وزارت نیرو تاكنون برای حل مشكلات فعلی در حوزه منابع آب كافی بوده است؟ این موضوع و مشكلاتی كه به تازگی در حوزه تامین گاز دامن گیر نیروگاه های كشور شده، مواردی بود كه با حضور رضا اردكانیان - وزیر نیرو - در ایسنا پاسخ های دقیقی به آن داده شد كه مشروح این گفت وگو را در ادامه می خوانید.

سروكار داشتن مستمر و گسترده وزارت نیرو با تمام اقشار جامعه برای ارائه مطلوب خدمات آب و برق، سطح تماس بسیار گسترده ای را پدید آورده به نحوی كه مشابه آن را شاید در هیچیك از دستگاه های حكومتی نمی توان پیدا كرد، با اتكا به این رابطه نزدیك با مردم، كار بسیار مهمی در عرصه مدیریت مصرف در این وزارتخانه طراحی و در حال انجام است. بنده گاهی به شوخی می گویم كه اگر دولت بگوید كه وزارت نیرو باید با وزارتخانه دیگری ادغام شود پیشنهاد خواهم داد كه این وزارتخانه با وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ادغام شود چرا كه این كانال ارتباطی با مردم كه اكنون در وزارت نیرو برقرار شده می تواند حامل پیام های فرهنگی باشد و ما بایستی بپذیریم برای اصلاح مصرف در كشور لازم است تا – علاوه بر بهبودهای زیرساختی و ساختاری - كارهای فرهنگی موثری صورت گیرد.

در ارزیابی منصفانه وضعیت فعلی مصرف در كشور باید بگویم علی رغم تمام دستاوردهایی كه در عرصه های مختلف داشته ایم، در این زمینه، جامعه مان نمره قابل قبولی ندارد تا جایی كه نهایتاً در مصرف وقت كه اصلی ترین سرمایه ماست، نتوانسته ایم مدیریت لازم را داشته باشیم و امثال من و چه بسا بسیاری از مدیران ارشد اجرایی نیز در مدیریت این سرمایه تجدیدناپذیر آنچنان كه باید موفق نبوده ایم. همین مساله در منابع زیست محیطی، انرژی و سایر مسائل نیز ادامه پیدا می كند.

اگر می خواهیم تاثیر پیام های مدیریت مصرف را در آب و انرژی افزایش دهیم باید در درجه اول خودمان نشان دهیم كه در تولید این دو محصول چه روش هایی را برای افزایش بهره وری و كاهش هدررفت اجرا می كنیم.

با توجه به تجربیاتی كه طی 30 سال اخیر در عرصه ملی و بین المللی داشته ام باید بگویم متاسفانه به اندازه كافی به مردم گفته نشده كه به چه میزان دسترسی خوبی به منابع داریم و در اطلاع رسانی این مسأله كوتاهی كرده ایم، این در شرایطی است كه در نظام جمهوری اسلامی ایران میزان بهره مندی از منابع به نسبت سایر كشورهای مشابه بسیار بالا است. این به معنای انكار برخی كاستی ها نیست، بلكه دیدن نقاط قوت در كنار كمبودهاست.

سازمان جهانی بهداشت، شاخص دسترسی به آب سالم در روستاها را اینگونه تعریف نموده كه اگر هر فرد روستایی در فاصله زمانی حداكثر 30 دقیقه پیاده روی بتواند به منبع آب سالم دسترسی پیدا كند، آن فرد و آن روستا بهره مند از آب شناخته می شوند. براساس این تعریف باید گفت كه بیش از 85 درصد روستاهای كشورمان در حال حاضر از نعمت آب آشامیدنی بهره مند هستند، اما ملاك مورد عمل ما جز این است. ما توافق كرده ایم كه زمانی كه هر هموطن روستایی مانند شهرنشینان، در محل زندگی خود از شبكه بتواند آب باكیفیت و پایدار دریافت كند آن زمان آن فرد و آن روستا به عنوان مشترك برخوردار شناخته شود. منظور از آب پایدار آبی است كه به شبكه متصل باشد.

براساس این شاخص، در دولت حاضر از نیمة سال 1392 تاكنون دسترسی بیش از 10 هزار و 600 روستای كشور با جمعیت 7 میلیون و 100 هزار نفر به آب شرب پایدار و باكیفیت ایجاد شده و در حال حاضر بهره مند از آب شرب هستند. این عدد 76 درصد جمعیّت كل روستاهای كشور را تحت پوشش قرار می دهد.

بهره مندی 10 میلیون نفر روستایی تا نیمه 1400 به آب شرب

براساس برنامه ریزی هایی كه در نظر گرفته ایم قصد داریم تا میزان دسترسی جمعیت روستایی كشور به آب شرب پایدار و باكیفیت در دولت تدبیر و امید را به 10 میلیون نفر تا نیمه 1400 برسانیم. این عدد در دنیا در حد بسیار بالایی است.

علاوه بر این در زمینه ی جمع آوری و تصفیه فاضلاب و استفاده مجدد از پساب تصفیه شده نیز اقدامات خوبی در كشور صورت گرفته است، هر چند نمی توان انتظار تكمیل شدن طرح فاضلاب را در بازه زمانی كوتاه مدت داشت.

موضوع فاضلاب از این حیث مورد توجه و اهمیت است كه با بهداشت مردم سروكار دارد و همچنین می توان از فاضلاب تصفیه شده به عنوان منبع جدید آب استفاده كرد. لذا اقدامات لازم در این راستا شروع و با سرعت در حال انجام است.

باید اشاره كرد كه 40 سال پیش تعداد كل تصفیه خانه های فاضلاب موجود در كشور تنها 4 تصفیه خانه بود كه هیچكدام از آن ها نیز تمام یك شهر را پوشش نمی داد. به طور مثال در تهران در منطقه شمال یك تصفیه خانه و در اصفهان نیز یك تصفیه خانه وجود داشت، اما در طی این 40 سال علی رغم جنگ تحمیلی و تحریم های اقتصادی، توانستیم دویست و سی و سومین تصفیه خانه فاضلاب را نیز به تازگی افتتاح كنیم، این امر دستاورد بسیار بزرگی است و هم اكنون نیز هر 40 یا 45 روز یك تصفیه خانه فاضلاب جدید افتتاح می شود كه همه آن ها ساخت داخل و با سرمایه گذاری بخش خصوصی ایجاد می شود.

چه اقداماتی برای كنترل سیل اخیر صورت گرفته و از سیلاب های فروردین ماه چه درس هایی برای كنترل این سیلاب ها گرفته شد؟ آیا وزارت نیرو می توانست اقداماتی را انجام دهد كه میزان خسارات كاهش یابد و در مجموع چه برنامه هایی را برای مهار سیلاب های آینده دارید؟

طی این مدت اخبار متعددی درباره سیل منتشر شد كه بعضاً همة واقعیّت را پوشش نمی داد. به همین دلیل با توجه به این كه من معتقدم یكی از اصلی ترین چالش های ما در شیوه ی حكمرانی كشور، نگاه شدیداً بخشی شده در سازمان های ما است، خود را ملزم می دانم كه به عنوان نماینده دولت به این سوال پاسخ دهم.

موضوع سیل و كاهش خسارت آن یك كار مربوط به دولت است و این بدین معناست كه یك مجموعه كاركردهای بهینه باید وجود داشته باشد تا بتوان این مساله را مدیریت كرد. طی جلسه ای كه مقام معظم رهبری در سیزدهم فروردین ماه برگزار كردند گزارش های متعددی از سوی مسئولان در بخش های مختلف ارائه و در همان جلسه مطرح شد كه با توجه به این كه جامعه ای هستیم كه هر از چندی با سیلاب مواجه می شویم باید به سمتی برویم كه از سیلاب بهره بگیریم، یعنی شرایطی فراهم كنیم كه میزان خسارات كاهش یابد و بتوانیم فایده آن را افزایش دهیم. به همین دلیل یكی از مواردی كه در این جلسه مورد توجه قرار گرفت مساله مدیریت سیلاب بود.

سیلاب های فروردین 98 سبب شد توجه به مدیریّت سیلاب افزایش یابد. البته باید به این مساله نیز توجه كرد كه كشورهایی كه مجهزترین و پیشرفته ترین سیستم های پیش بینی سیلاب را دارند باز هم نمی توانند میزان خسارات را به میزان خیلی زیاد كاهش دهند. در ضمن، این كه سیلاب در فروردین ماه سبب شود میزان خسارات سیلاب های بعدی به شدت كاهش یابد، تصور درستی نیست. كاهش خسارات سیلاب نیازمند ایجاد زیرساخت ها، توسعه هماهنگی های بین سازمانی و مجموعه ای از اقدامات میان مردم و دولت است كه انجام آن ها زمان بر است و به سرعت در ظرف یك سال محقق نخواهد شد. اما حركت برای رسیدن به چنین تاب آوری آغاز شده است.

ما نباید در پشت واژه تغییر اقلیم مسئولیت ها را كاهش دهیم و خودمان را از ظرفیت هایی كه می تواند سبب افزایش كیفیت كار شود محروم كنیم. به همین دلیل لازم است تا تمام سازمان ها و وزارتخانه ها از موضع فرافكنی فاصله بگیرند و با یك نگاه بین بخشی وضعیت و شرایط كشور را با سیلاب ها سازگار كنیم و همانگونه كه كشور ژاپن طی دهه های اخیر برنامه های متعددی را برای سازگاری با مساله زلزله اجرا كرده است ما نیز برای سازگاری با سیلاب و پیامدهای آن خودمان را آماده كنیم.

به اعتقاد بنده كشور باید آماده زندگی با شرایط حدی باشد، یعنی دور شدن از یك شرایط صرفا معتدل و زندگی در شرایط كرانه ای یا حدی بدین معنا كه اكنون در وضعیتی قرار گرفته ایم كه سال های بسیار خشك یا سال های بسیار تر را تجربه می كنیم و لازم است شرایط سازگاری با این وضعیت را در كشور فراهم كنیم.

با نگاه به آمار و اطلاعات موجود در می یابیم كه ایران كشوری است كه متوسط بارندگی در آن 250 میلی متر بوده ولی هم اكنون این عدد به 230 میلی متر كاهش یافته، اما باز هم ممكن است كه هر سال 230 میلی متر بارش را نداشته باشیم و چند سال خشك و چند سال شدیدا تر را شاهد باشیم به همین دلیل باید با شرایط موجود در كشور سازگار شویم.

درخصوص مسالة سیلاب اول از همه باید تشخیص دهیم كه این موضوع یك حادثه غیرمترقبه نیست و نمی توانیم با این مساله مقابله كنیم بلكه باید با مسائلی همچون سیل و خشكسالی سازگار شویم. سازگار شدن با مقابله كردن خیلی فرق دارد. زیرساخت ذهنی، فنی، اجتماعی، مدیریتی و هماهنگی های بین بخشی لازم برای "سازگاری" با آنچه كه برای "مقابله" به كار گرفته می شود متفاوت است.

در این بین لازم است تا اقدامات متعددی برای سازگاری با این شرایط صورت گیرد. اول از همه باید بگویم كه برنامه ریزی ها باید متاثر از به رسمیت شناختن این شرایط باشد یعنی اگر می گوییم 7500 كیلومتر رودخانه اصلی در كشور داریم كه نیاز به یك برنامه ریزی برای تعیین حریم، آزادسازی آن، لایروبی و ساماندهی رودخانه دارد، باید با اولویت این اقدامات توسط تمام سازمان ها و وزارتخانه ها انجام شود به گونه ای كه برای چندین سال این موضوع در اولویت قرار گیرد. این در اولویت قرار گرفتن، شامل تحولاتی در سازمان ها، رویكردها و البته تخصیص منابع مالی است.

علاوه بر این در حوزه جاده، معابر و پل ها نیز سازگاری با شرایط سیلاب ایجاد شود و هم چنین منازلی كه در مناطق سیل خیز ساخته می شود شرایط فنی تاب آوری در برابر سیلاب را داشته باشند. در شرایط فعلی مهم ترین مساله ایجاد شرایطی است كه چنین ساختمان هایی ساخته شوند.

از سوی دیگر اگر تاكنون گفته می شد كه سدسازی باید با هدف تامین آب شرب، كشاورزی، تولید برق و كنترل سیلاب صورت بگیرد، اكنون باید وارد این مسیر شویم كه سدسازی را با هدف كنترل سیلاب انجام دهیم و این كه گفته می شود بارندگی های یكساله سدها را پر نكرده و سدسازی بی فایده است! دیگر نباید مانع كار باشد زیرا ما جیره منابع آبی مان را در هر سال دریافت نمی كنیم و ممكن است هر چند سال یكبار این سهمیّه در اختیارمان قرار گیرد. به همین دلیل باید ظرفیت های ذخیره سازی را در اختیار داشته باشیم.

به طور مثال سد كارون 3 در دهه 80 تكمیل و آبگیری شد و در همان دهه نیز به بهره برداری رسید و در همان اوان، سیلاب وسیعی در حوزه كارون بزرگ رخ داد و این سد همچون یك مخزن بزرگ توانست سه میلیارد مترمكعب آب شیرین را در خود جای دهد و از خسارات جانی وسیع جلوگیری نماید و همچنین به موجب آن هشت واحد تولید برق 250 مگاواتی وارد مدار شد و شاهد توان تولید 2000 مگاوات برق بودیم. امسال نیز در سیستان و بلوچستان توانستیم مدیریت مناسبی داشته باشیم به گونه ای كه اقدامات موثری در این راستا انجام شد و اگر این اقدامات صورت نمی گرفت قطعا میزان خسارات سیلاب بیش از این میزان بود.

درخصوص میزان بارش ها نیز باید گفت كه امسال در استان سیستان و بلوچستان تا پایان دی ماه میزان نزولات نسبت به سال قبل 272 درصد افزایش داشت و حتی در برخی از ایستگاه ها این میزان تا 45 برابر سال قبل نیز ثبت شده است. در واقع مدیریت این حجم بارش كار بسیار سختی بود با این وجود، بر خلاف پنج سیل اخیر استان سیستان و بلوچستان، تلفات جانی به دنبال نداشت و این اولین سیلاب بزرگی بود كه حتی یك مورد خسارات جانی نیز در پی نداشت.

دلیل این مساله استفاده از تجربیات خسارات سیلاب فروردین ماه و سیلاب های مشابه بود زیرا از همان زمان برنامه هایی را در نظر گرفتیم تا از هر منبع مالی ممكن رودخانه سیستان را به میزان بیشتری لایروبی كنیم همچنین سدّها را در وضعیت مناسب برای تسكین سیلاب نگاهداریم.

البته این صحبت ها به این معنا نیست كه بخواهیم از مسئولیت خودمان شانه خالی كنیم. هرچند در عرصه هایی همچون مدیریت سیلاب، خشكسالی، مدیریت انرژی و مدیریت مصرف نشان داده ایم كه چقدر می توانیم با همكاری بین سازمان ها، كارها را بهتر جلو ببریم. به اعتقاد بنده كنترل سیلاب ها در مسیر درستی قرار دارد و اقداماتی كه برای كاهش خسارات سیلاب ها و استفاده بهینه از امكانات انجام می شود در مرحله ی مطلوبی است.

به اعتقاد شما بحث تغییر اقلیم در كشور در حال وقوع است؟

بحث تغییر اقلیم بحث دامنه داری است كه به نسبت یك دهه قبل اكنون می توان با اطمینان بیشتری این پدیده را پذیرفت، اما پاسخ روشن و قطعی برای آن و اثرات آن داده نشده است. به همین دلیل درصدد هستیم اجلاسی را با مشاركت سازمان جهانی هواشناسی، ظرفیت های دانشگاهی و علمی در داخل كشور برگزار و آخرین نظرات در این راستا را تدوین كنیم تا بتوانیم هرگونه تجدیدنظر لازم را برای مدیریت منابع آبی كشور در نظر بگیریم.

_ آیا لازم است كه كشور را برای باران های حجیم در ماه های آینده آماده كرد؟

اتكای ما بر آمار و اطلاعاتی است كه سازمان هواشناسی از منابع و مراجع معتبر دنیا و سیستم ها و تجهیزاتی كه در اختیار دارد اعلام می كند و هر سه ماه یكبار نیز در جلسات شورایعالی آب پیش بینی هایی در این رابطه مطرح می شود و وزارت نیرو نیز سعی می كند تا بر همان اساس برنامه ریزی های لازم را داشته باشد.

برای سال آبی 1399 – 1398 در فصل پاییز كه آن را پشت سر گذاشته ایم شرایط نسبتا نرمال و كمی بالاتر از نرمال پیش بینی شده بود و برای زمستان نیز شرایط به صورت نرمال و كمی پایین تر از نرمال پیش بینی شده است. اما بر اساس آنچه كه تاكنون رخ داده میزان بارش ها از ابتدای سال آبی 150 میلی متر ثبت شده است كه حدود 31 درصد بیشتر از متوسط بلندمدت است كه در این شرایط لازم است مردم آماده وضعیت پر بارش تری باشند. این عدد حتی از پارسال نیز كه سال تری بود 5 درصد بیشتر بوده است.

البته باید گفت كه میزان بارندگی در تمام كشور به صورت یكسان نیست به گونه ای كه در برخی از استان ها همچون خراسان شمالی، اردبیل و گلستان میزان بارش ها به نسبت بلندمدت و متوسط كمتر از پیش بینی ها بوده اما در مجموع پیش بینی ما این است كه تابستان را در عمده مناطق به دلیل وجود ذخایر آبی نسبتاً مناسب و تداوم همكاری هموطنانمان با آرامش سپری كنیم.

نگرانی كه در حال حاضر وجود دارد، تامین برق در شرایط فعلی كشور است زیرا از حیث تامین گاز برای نیروگاه ها مشكل جدی داریم. در واقع پس از كاهش دما در كشور، مصرف گاز خانگی تا حد قابل توجهی افزایش یافت و نیروگاه ها را با مشكلات جدی روبرو كرد اما تجربه تابستان گذشته نشان داد كه با همكاری مردم مدیریت مصرف می توان بسیاری از موانع را پشت سر گذاشت.

تابستان گذشته در اوج بار توانستیم 3800 مگاوات اوج بار را كاهش دهیم و همین مساله نیز موجب شد تا شاهد خاموشی نباشیم، اكنون نیز در زمستان خانواده ها می توانند با مدیریت مصرف، سهم مناسبی در پایدارسازی شرایط و احتراز از خاموشی های پراكنده داشته باشند.

در حال حاضر نیروگاه های كشور در وضعیت خوبی قرار دارند و ظرفیت نصب شده نیروگاهی بیش از دو برابر اوج باری است كه در زمستان داریم اما به دلیل این كه نیروگاه ها وابستگی بیشتری به گاز نسبت به سوخت مایع دارند لازم است تا همه ما در مصرف گاز صرفه جویی كنیم و به این نكته نیز توجه داشته باشیم كه سوخت مایع می تواند آلودگی و مخاطرات زیست محیطی زیادی را به دنبال داشته باشد، در عین حال كه این منبع نیز محدود است.

میزان سوخت تحویلی به نیروگاه ها اكنون چقدر است؟

افزایش مصرف گاز در بخش خانگی موجب شده تا گاز مصرفی نیروگاه ها كاهش یابد و وزارت نفت نتواند به تعهد خود در این حوزه عمل كند. قرار بر این بود كه از 700 میلیون مترمكعب گازی كه در شبانه روز تولید می شود 520 میلیون مترمكعب به بخش خانگی و تجاری، 90 میلیون مترمكعب به نیروگاه ها، 40 میلیون مترمكعب به صنایع بزرگ تخصیص داده شود و 50 میلیون مترمكعب نیز صادر شود، اما عدد 520 به بیش از 600 میلیون مترمكعب در بخش خانگی و تجاری افزایش یافته و این 80 میلیون مترمكعب افزایش مصرف در این دو بخش موجب شده تا به نیروگاه ها فشار وارد شود.

به همین دلیل نیروگاه ها به ناچار به سراغ استفاده از مخازن ذخیره سوخت مایع رفته اند زیرا میزان گاز تحویل شده از سوی وزارت نفت به نیروگاه ها كمتر از نیمی از آن است كه باید داده می شد و این موضوع چند مشكل جدی را به وجود آورده است.

نخست افزایش استفاده از سوخت مایع است . این موضوع در وهله ی اول برای محیط زیست و سلامت جامعه خوب نیست و در وهلة دوم با توجه به محدودیت آن باعث خواهد شد تا احتمالا به سراغ خاموشی های منطقه ای به ویژه در شمال كشور به دلیل وجود افت فشار گاز برویم. این در حالی است كه اگر نیروگاه ها به دلیل مصرف بالا و كم شدن فشار گاز نتوانند سوخت مایع را نیز جایگزین كنند دچار مشكلات جدی تری نیز خواهیم شد.

جایی شنیدم كه گفته شده كه بهتر است صادرات برق كاهش یابد، این در حالی است كه كل صادرات برق با همه كشورهایی كه با آن ها قرارداد داریم نیازمند مصرف یك درصد كل گاز مصرفی خانگی و تجاری است یعنی اگر بخواهیم به تعهدات خود عمل كنیم تنها یك درصد كل گاز مصرفی در این دو بخش را نیاز داریم و اگر صادرات را قطع كنیم و به تعهدات خود عمل نكنیم، این مساله تبعات زیادی را برای كشور به دنبال خواهد داشت. از دست رفتن بازارهای صادرات برق و اعتماد خریداران، از جمله این خسارات است.

این در شرایطی است كه تنها با كاهش یك درجه دمای محیط كار یا سكونت شش درصد مصرف انرژی كاهش می یابد و اگر مردم همراهی كنند و به جای استفاده از وسایل گرمایشی در دمای بالا، مثلاً پنجره ها را باز نكنند و پوشش مناسب تری داشته باشند، وضعیت بسیار بهبود می یابد. در مجموع چشم امید ما به این است كه 10 درصد مصرف گاز در كل كشور كاهش یابد چرا كه در غیر این صورت احتمال خاموشی در كشور وجود دارد.

آیا صادرات برق اكنون كاهش یافته است؟

از ما خواسته شده كه میزان صادرات برق در شرایط فعلی افزایش پیدا نكند، وزارت نیرو به این مساله متعهد است. البته تبادل انرژی با همسایگان كشور ما صورت می گیرد، بدین معنا كه در ساعاتی صادركننده برق و در ساعاتی خاص و اندك، واردكننده انرژی نیز هستیم.

آیا عملیات تعمیر و نگهداری نیروگاه ها با مشكل مواجه شده است؟

اكنون مشكل جدّی در این حوزه نداریم و با توجه به این كه در ماه های اخیر سدهای برق آبی با ظرفیت خوبی توانسته اند فعالیت كنند مشكلی برای تامین برق زمان اوج مصرف نیز نخواهیم داشت و در تلاش هستیم كه قبل از زمان اوج بار و پیك تابستان تمام نیروگاه ها را وارد مدار كنیم.

آیا در سال آینده قیمت آب و برق افزایش می یابد؟

براساس مصوبه هیات وزیران كه دو سال پیش به اجرا درآمد وزارت نیرو اجازه ندارد كه برای رعایت كنندگان الگوی مصرف بیش از هفت درصد قیمت آب و برق را افزایش دهد. سال گذشته به این مساله عمل شد امسال این طرح اجرایی شده و سال آینده نیز به آن متعهد خواهیم بود یعنی فقط هفت درصد قیمت آب و برق افزایش خواهد یافت.

جریمه و پاداش مشتركان پرمصرف به كجا رسید؟

در سال گذشته برای مشتركانی كه توانسته بودند میزان مصرف خود را نسبت به مدت مشابه سال قبل كاهش دهند 106 میلیارد تومان پاداش خوش مصرفی از سوی وزارت نیرو در نظر گرفته شد كه به آن ها تعلق گرفت. البته این عدد تنها برای بخش خانگی بود و برای بخش صنعت نیز 200 میلیارد تومان پاداش همكاری برای كاهش مصرف در ساعات اوج بار و انتقال آن به ساعات دیگر تعلّق گرفت.

در خصوص جریمه نیز باید گفت آنچه كه دولت تصویب كرد این بود كه برای افرادی كه بیش از الگوی مصرف، برق مصرف می كنند، 16 درصد تعرفه بیشتر از خوش مصرف ها لحاظ شود.

در مجموع وزارت نیرو بیشتر به دنبال این است تا سازوكاری را ایجاد كند تا پرمصرف ها وارد گروه خوش مصرف ها شوند زیرا هزینه ای كه برای ساخت نیروگاه می شود با مبلغی كه آنها برای مصرف زیاد پرداخت می كنند قابل جبران و مقایسه نیست.

نیروگاه سیریك به كجا رسید؟

این نیروگاه یكی از شش پروژه ای است كه از وام پنج میلیاردی دولت روسیه باید تامین اعتبار شود. براساس آخرین گفت وگوهایی كه با مقامات روسی در هفته گذشته داشتیم آنها اعلام كردند حداكثر تا چند هفته آینده ضمانت نامه های مربوط به این پروژه توسط پیمانكار تحویل می شود و مشكلی وجود نخواهد داشت از سمت ما نیز همه چیز مهیا است، مجوزها صادر شده و امیدواریم كه این قراری كه گذاشته شده عملیاتی شود.

نظر شما درباره لزوم اجرای پروژه بارورسازی ابرها چیست؟

نه می توان گفت پروژه بارورسازی ابرها تاثیر زیادی در حل مسأله منابع آبی كشور دارد و نه می توان این مساله را منكر شد. در هر كشوری كه این پروژه عملی شده بیش از یك یا دو دهه روی آن كار شده است. در ایران نیز روی این موضوع مطالعات زیادی صورت گرفته و همچنین سرمایه گذاری زیادی از سوی مركز ملی باروری ابرها صورت گرفته لذا صلاح نیست كه این پروژه را متوقف كنیم.

از سوی دیگر باید به این موضوع نیز توجه داشت كه نمی توانیم با سپری شدن دو سال تر، پروژه های این چنین را متوقف و فراموش كنیم بلكه باید با جمع آوری داده های بیشتر اثرپذیری چنین پروژه هایی را تدقیق كنیم تا در مواقع لازم تصمیم گیری های ضروری صورت گیرد.

انتهای پیام