معضل حاشیه نشینی درشهر اهواز تابعی از روند حاشیه نشینی دركل كشور است؛ آغاز این پدیده دراین شهر به دهه قبل از سال1320 و دردهه1340 باز می گردد كه به دنبال انجام اصلاحات ارضی و تحولات اقتصاد نفت و افزایش درآمد كشور روند افزایشی یافت. ایجاد شركت نفت و تاسیسات وابسته به آن، نیاز به نیروی كارگر ساده و متخصص، ایجاد دانشگاه و .. دراهواز باعث رشد مهاجرت و شهرنشینی شد به طوری كه اهواز هفتمین كلان شهر كشور با ثبت جمعیت 1038980 نفر در سال 1388، اكنون دارای 400هزار نفر حاشیه نشین است كه این رقم بیش از 35 درصد از جمعیت كل شهر بوده و بین كلانشهرهای ایران بحرانی ترین وضعیت را دارد. مناطق حاشیه و محروم همانطور كه از نام شان پیدا است از امكانات كامل محروم بوده و به آنها مناطق كم برخوردار هم می گویند. متاسفانه برخی از این مناطق خصوصا در اهواز معمولا با مشكلاتی از قبیل آب های سطحی، خانه های فرسوده، نداشتن داروخانه، نداشتن سرویس های عمومی، گاز و كمبود یا نبود مدرسه دست و پنجه نرم می كنند. چهارصد دستگاه، خروسی، شلنگ آباد، عین دو، دامغه بزرگ، غزاویه بزرگ، روستای الباجی، الهایی، عطش، عناقچه، اسماعیلیه، ام الطمیر، قلعه چنعان و... از جمله مناطقی هستند كه علاوه بر قرارگیری در حاشیه اهواز، همواره با مشكلات بی شماری دست به گریبان بوده و از هیچگونه توازنی در ارائه خدمات از سوی مسوولان شهری، بهداشتی، اجتماعی، امنیتی و... برخوردار نمی باشند.
در مردادماه سال 1393 معاون وقت اجتماعی فرماندهی انتظامی خوزستان در چهارمین كارگروه اجتماعی فرهنگی استان كه با محوریت قانون گریزی برگزار شده بود، عنوان كرد كه قانون گریزی در بین شهروندان اهواز باعث شده تا حاشیه نشینی و دستفروشی در شهر هر روز افزایش یافته و مشكلات متعددی برای شهروندان ایجاد كند. رحمان موسوی با بیان اینكه 50 درصد از جرائم رخ داده را حاشیه نشینان به خود اختصاص داده اند، گفته بود: در استان 400 هزار حاشیه نشین وجود دارد كه متاسفانه 55 درصد از مجرمان در مناطق حاشیه نشینی اهواز حضور دارند و 80 درصد از جرائم به حاشیه نشینان اختصاص یافته است. وی با اشاره به اینكه حاشیه نشینی محل های امنی برای مجرمین در شهر ها محسوب می شود، تصریح كرد: حاشیه نشینان آسیب های مختص به خود را دارند و گا هی این آسیب ها نیز به تهدید تبدیل می شوند و متاسفانه مكان هایی امن، برای مجرمان ایجاد كرده اند.
باتوجه به مختصر اشاره ای كه به وضعیت حاشیه نشینی در كلانشهر اهواز شد، سوال ما از مسوولان استانداری، شهرداری، امنیتی، نهادها و سازمان های بهداشتی و اجتماعی و... این است كه چه برنامه ای برای تامین زیرساخت های مناطق حاشیه اهواز در نظر گرفته اند و با گذشت سال ها از جنگ تحمیلی و مهاجرت هزاران نفر به شهر ها وروستاهای اطراف و حاشیه اهواز، آیا وقت آن نرسیده كه دستی بر سر و روی این مناطق كشیده و اقدامات لازم برای تامین مایحتاج، امنیت، شغل و دسترسی به خدمات زندگی شهری همچون، آب سالم، لوله كشی فاضلاب، گازكشی و... را دردستور كار خود قرار دهند؟ قطعا نداشتن استطاعت مالی، گریز از مسائل ضد فرهنگ نیز می تواند دلیلی بر انتخاب سكونت در حاشیه شهرها باشد؛ بنابراین ضروری است تا تصمیم گیران با درنظر گرفتن شرایط حاد مناطق حاشیه ای، توازن بین امكانات خدماتی و اجتماعی را در این مناطق برقرار كنند.
با وجود اینكه همواره مسوولان امر از ساماندهی مناطق حاشیه نشین خبر می دهند ولی به نظر می رسد مركز استان خوزستان همچنان تا دست یافتن به جایگاهی مناسب در زمینه ساماندهی مناطق حاشیه نشین فاصله زیادی دارد. صحبت و اظهارنظر برای جلب نظر و آرای شهروندان، در بین مسوولان بی شمار است، اما دریغ از یك اقدام عملی برای رسیدگی به محرومیت مردم مظلوم حاشیه نشین. اكنون استان خوزستان در كنار زخم های كهنه به یادگار مانده از دوران جنگ تحمیلی، زخم دیگری را بر پیكره خود دارد و آن حاشیه نشینی ا ست و مطمئناً اگر در مناطق حاشیه و محروم امكانات اجتماعی، رفاهی، تفریحی و فرهنگی ایجاد شود و این مردم محروم قادر خواهند بود با معضلات ناشی از حاشیه نشینی به مقابله بپردازند.