كویت با منابع تجدیدپذیر آبی ناچیز خشك ترین كشور منطقه محسوب می شود اما با این وجود توانسته است آب مورد نیاز برای توسعه اقتصادی و جمعیتی خود را با شیرین سازی آب دریا تأمین كند، راهبردی كه در كشور ما مورد غفلت واقع شده است.كویت كشوری در ناحیه غربی خلیج فارس با 3.8 میلیون نفر جمعیت و مساحت 18 هزار كیلومترمربع است كه شدت تبخیر آب در آن زیاد است و هیچ رودخانه یا دریاچه آبی پایداری در خود ندارد به نحوی كه در زمینه منابع آبی تجدیدپذیر (شامل جریان رودخانه ها و آب های باران) جزو كشورهای بسیار خشك دسته بندی می شود.براساس آمار بانك جهانی در سال 2013 سرانه منابع آبی داخلی تجدیدپذیر در كویت بسیار ناچیز (نزدیك به صفر) بوده است.این در حالی است كه میانگین جهانی این متغیر 6013 مترمكعب است و براساس این متغیر كویت خشك ترین كشور منطقه محسوب می شود.با وجود این كمبود شدید منابع آبی تجدیدپذیر، كویت توانسته است آب مورد نیاز برای توسعه و رشد صنعتی و جمعیتی خود را تأمین كند.براساس آمارهای بانك جهانی این كشور در 10 سال اخیر به طور میانگین 3 درصد رشد تولید ناخالص داخلی و 6 درصد رشد جمعیت داشته است و اگر تنها به منابع آبی تجدیدپذیر اكتفا می كرد در این مسیر با مشكلات زیادی روبه رو می شد.اما كویت با اتخاذ راهبردهای مناسب توانسته است بر این مشكل غلبه پیدا كند كه مهمترین این راهبردها شیرین سازی آب دریا بوده است.واحدهای شیرین سازی آب منبع اصلی آب شیرین برای مصارف شرب و خانگی در كویت هستند به نحوی كه 92 درصد از آب مورد نیاز برای مصارف خانگی و صنعتی و 60 درصد از كل آب مورد نیاز در كویت با واحدهای آب شیرین كن تأمین می شود.با تأسیس هفت عدد از این واحدها ظرفیت شیرین سازی آب در این كشور از صفر مترمكعب در روز در سال 1953 به 3 میلیون مترمكعب در روز در سال 2013 رسیده است.در واقع كویتی ها كه در خشك ترین كشور منطقه زندگی می كنند، دریافته اند كه تأمین آب یكی از مهم ترین زیرساخت های لازم برای افزایش جمعیت و رشد اقتصادی است و برای این موضوع، از مزیت دسترسی به آب های خلیج فارس استفاده و با شیرین سازی آب مشكل خود را حل كرده اند.كویتی ها كه در غرب خلیج فارس مستقر هستند در حالی مشكل كم آبی خود را با برنامه ریزی بلندمدت حل كرده اند كه در سواحل شمالی خلیج فارس و دریای عمان، در ایران مشكل كمبود آب به شدت احساس می شود.شهرها و مناطق ساحلی ایران مانند بندرعباس، خرمشهر، آبادان، بوشهر و چابهار جزو مناطق كم آب به شمار می روند و این موضوع مانع بزرگی بر سر راه توسعه این مناطق به شمار می رود.با توجه به دسترسی به آب های آزاد و وجود منابع انرژی زیاد در این مناطق، پتانسیل زیادی برای توسعه اقتصادی و اجتماعی آن ها وجود دارد اما این توسعه بدون تأمین آب مورد نیاز امكان پذیر نیست.بنابراین ضروری است دولت با نگاه به تجربه موفق كشورهای حاشیه خلیج فارس مانند كویت، احداث آب شیرین كن به میزان مورد نیاز در این مناطق را به صورت جدی در دستور كار قرار دهد و مانع بزرگ ایجاد شده بر سر راه توسعه اقتصادی و اجتماعی این مناطق را برطرف كند.